دیداری صمیمی با مسئولان و اساتید دانشکده پرستاری و مامایی تهران

تاکید بر ضرورت شنیده شدن موثر بیمار و جلب مشارکت خانواده در نشست صمیمانه با نویسنده کتاب “به بیمار خود گوش فرا دهید”

به گزارش روابط عمومی دانشکده پرستاری و مامایی؛ نشست صمیمانه با حضور آیدا الهی نویسنده کتاب “به بیمار خود گوش فرا دهید” سه شنبه ۸ مردادماه با حضور مدیر روابط عمومی دانشگاه، عضو هیات علمی مرکز تحقیقات اخلاق پزشکی، مشاور رئیس دانشگاه در امور زنان و اعضای هیات رئیسه، هیات علمی، کارکنان و نماینده شورای صنفی دانشجویان دانشکده برگزار شد.
در ابتدای این نشست دکتر اکرم السادات سادات حسینی، معاون دانشجویی و فرهنگی دانشکده حضور آیدا الهی و خانواده اش در دانشکده پرستاری و مامایی را باعث افتخار دانشکده دانست و در توضیح نحوه آشنایی اش با آیدا گفت: من اولین بار کلیپ توصیه ای شما به همکاران تیم درمان را دیدم و در تمامی کلاس های اخلاق آن فیلم را به دانشجویان نشان می دهم و صحبت های خودم را به حرف های شما مستند می کنم.  این فیلم از تمام جلسات من ارزشمندتر است.
دکتر علیرضا نیکبخت نصرآبادی، رئیس دانشکده نیز ضمن استقبال از حضور آیدا الهی در دانشکده اظهار داشت: قبل از چاپ کتاب “به بیمار خود گوش فرادهید” من آیدا الهی را از وبلاگ ایشان می شناختم و بعد از انتشار کتاب هم به واسطه ارتباط با آقای دکتر بگجانی با ایشان بیشتر آشنا شدم. بعد از آن دوبار کتاب ایشان را خواندم و بارها بارها روی آن تامل کردم.
رئیس دانشکده پرستاری و مامایی با قدردانی از حمایت های دکتر پارساپور و دکتر اصغری در مرکز تحقیقات اخلاق پزشکی دانشگاه  برای چاپ کتاب، از توزیع کتاب بین دانشجویان خبر داد و تصریح کرد: این کتاب نماد تعهد حرفه ای و گنجینه سودمند و دایره المعارف اخلاق حرفه ای است. من اگر این کتاب را در دوران کارشناسی خوانده بودم، یقینا پرستار بهتری میشدم چون می فهمیدم چقدر رفتار یک پرستار در بالین برای یک بیمار مهم است و چقدر می تواند در مراقبت های حرفه ای پرستاران تاثیرگذار باشد. به خصوص برای بیماری که زیر دستگاه است و نمی تواند با دیگران ارتباط موثر داشته باشد.
دکتر نیکبخت در ادامه با خاطر نشان کردن این سوال که ایا دانشکده ما به عنوان قدیمی ترین و معتبرترین دانشکده پرستاری و مامایی کشور؛ تاثیرگذارترین و جامعترین آموزش را هم دارد؛ ادامه دادند من تمام مقاطع پرستاری را گذرانده ام و سال های زیادی در بخش مراقبت های ویژه به عنوان پرستار کار کرده ام؛ اما وقتی کتاب آیدا را خواندم تازه متوجه بسیاری از عملکردهای حرفه ای شدم.
وی خاطر نشان کرد: ظرافت های زیادی وجود دارد که ما نمی دانیم؛ چه زمانی باید این ظرافت ها را به دانشجویان بفهمانیم؟ این رسالت بزرگی است که باید به دانشجویان آموزش دهیم و این آموزش باید ساختارمند شود.
دکتر نیکبخت همچنین از برگزاری حلقه های کتاب خوانی در دانشکده و نقد و بررسی کتاب ” به بیمار خود گوش فرا دهید ” خبر داد و ابراز امیدواری کرد که این کتاب در آینده به زبان انگلیسی و با همان لطافت، ظرافت و بارمعنایی ترجمه و چاپ شود.
در ادامه بعد از پخش کلیپ توصیه ای آیدا الهی به تیم درمان؛ نویسنده کتاب “به بیمار خود گوش فرا دهید” افزود: نوشته های من صرفا یک نوشته هایی در وبلاگم بود لطف خانم دکتر اصغری و تیم اخلاق پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران بود که این نوشته ها را تبدیل به یک کتاب کرد و کمک کرد که صدای بیمار به گوش کادر درمان رسانده شود.
مادر آیدا نیز با ابراز خشنودی از برگزاری این نشست وجود دو فاکتور مهم را در موفقیت آیدا موثر دانست و گفت: دو مسئله آیدا را نجات داد و کمک کرد که به این مرحله برسد؛ یکی شهامت آیدا بود که برای من غیرقابل قبول بود که بعد از مدتی کوتاه شرایط جدید را پذیرفت و با آن کنار آمد و اجازه داد که از آن رنج و ناراحتی روحی آسوده شود. دوم مقاومت آیدا در مقابل سوزش ها و دردهای طاقت فرسایی که داشت.
پدر آیدا اظهار داشت: آیدا در زمره آدم هایی قرار گرفته است که به دنبال هویت انسانی خودش است؛ انسان در مفهوم عینیت خودش. یک انسان با واقعیت ها زنده می شود و زندگی می کند؛ گاهی واقعیت ها انسان را می سازد و گاهی نمی سازد ما  نباید در این فراز و فرودها خودمان را ببازیم.
وی در ادامه افزود: آنچه از زیر دست آیدا در آمد از یک انگشت او بود؛ یک انگشت کار می کند و همین یک انگشت دنیایی را که هم مطلوب خودش است و هم مقبول دیگران، خلق می کند. اینجاست که انسان به هویت و عظمت خودش پی می برد. در برابر مصیبت ها و ناملایمات هیچ گاه کوتاه نیایید، همیشه ایستاده باشید و حتی ایستاده بمیرید. این ایستادگی است که به انسان ارزش می دهد.
دکتر جمال الدین بگجانی، مدیر گروه کودکان و مراقبت های ویژه نوزادان و پرستاری که موفق شد آیدا الهی را از دستگاه ونتیلاتور جدا کند و در کتاب وی از ایشان به عنوان فرشته نجات یاد شده است اظهار داشت: خانم الهی بعد از این اتفاق کارشناسی ارشد را در دو رشته دریافت کردند و حالا هم برای دو مقطع دکتری دعوت به مصاحبه شدند.
دکتر بگجانی در توضیح چگونگی آشنایی اش با آیدا الهی گفت: یک روز برای رد کردن مرخصی به بیمارستان برگشتم و همان موقع مادر خانم الهی با بیمارستان تماس گرفتند. ایشان در اثر یک تصادف در مسیر دانشگاه و در فرایند انتقال به بیمارستان و در اثر یک اهمال کاری دچار قطعی نخاع شدند. آن زمان ایشان به دستگاه ونیتلاتور وصل و وابسته بودند و جدایی از این دستگاه در شرایط ایشان از نظر علمی محال بود. اما ما توانستیم در بیست و اندی روز ایشان را از دستگاه جدا کنیم. الان آیدا ۱۳ سال است از دستگاه جدا شده و اگر در آن زمان ساکشن او را اصولی تر انجام داده بودند و یا اصلا ساکشن نمی کردند الان آیدا برای حرف زدن نیازی به تی تیوپ نداشت.
وی تصریح کرد: یک مراقبت بی جا باعث شده آیدا دچار این مشکلات شود؛ وجاهت رشته ما در گوش دادن خوب به بیمار است و باید به دانشجویانمان یاد دهیم که به بیمار گوش دهند. بیمار خط و کتاب نیست؛ یک طبیعت و آفرینشی دارد که خیلی از مواقع با معجزه روبرو می شود؛ اعتماد بیش از حد به تکنولوژی ما را از توجه به این طبیعت دور می کند.
علی بهاری، دانشجوی مقطع کارشناسی پرستاری که این کتاب را در قالب نمایش برای دانشجویان ورودی جدید دوره کارشناسی اجرا کرده بود گفت: کتاب شما به حق مسیر زندگی و حرفه ای را عوض می کند. زمان زیادی طول کشید که این کتاب را خواندم چون هر صفحه اش بسیار برایم نکته داشت. وقتی از من خواسته شد این کتاب را در قالب نمایش اجرا کنم؛ واقعا نشان دادن آن به مخاطب در قالب نمایش برایم دشوار بود؛ اما اجرا شد و فیدبک های خیلی خوبی هم داشت.
دکتر خورشید وسکوئی، مشاور رئیس دانشگاه در امور زنان نیز که مقدمه ای هم بر کتاب “به بیمار خود گوش فرادهید” نوشته است با اشاره به بخشی از صحبت های خانواده الهی گفت: در فرمایشات خانواده الهی نکات بسیار جالبی بود که اگر در پرستاری رعایت شود کیفیت مراقبت را ارتقا می دهد. مشارکت بیمار در تصمیم گیری درمان یکی از این مقوله هاست. آشنا کردن بیمار، مداخله دادن و کمک به مداخله کردن بیمار نکته بسیار مهمی است و تیم درمان باید بتواند این مشارکت را ایجاد کند. من به عنوان کسی که ۱۰ سال در ICU کار کرده ام خیلی از موارد مطرح شده در کتاب برایم تازگی داشت و متوجه شدم که خیلی مسائل را رعایت نمی کردم. این موارد باید آموزش داده شود و حتی به عنوان پیام های هفتگی به عنوان شعار در بیاید و همکاران از آن استفاده کنند.
دکتر وسکوئی همچنین خاطرنشان کرد: خانم الهی تجسم ایمان، صبوری و پافشاری برای انجام کاری که به آن اعتقاد دارند هستند و وقتی خانواده آیدا را می بینیم که چقدر زیبا با این مشکل روبرو شدند، با آن کنار آمدند باید درس بگیریم و شکر گذار داشته هایمان باشیم.
وی همچنین بر ضرورت شنیدن بیماران و توجه به شکایت آنها تاکید کرد و گفت: باید یاد بگیریم که شکایت بیمار را جدی بگیریم. متاسفانه ما خیلی راحت شکایت و درد بیمار را جدی نمی گیریم و گاهی اینقدر دیر به او می رسیم که دچار یک عارضه جدی شده است و ممکن است دیگر درمان نشود. این کتاب این پیام را به ما می دهد که باید به شکایت بیمار توجه کند و بیمار وخانواده او را جدی بگیریم.  جدی گرفتن بیمار و جلب مشارکت خانواده اش می توان جلوی خیلی از خطاهای پزشکی را بگیرد و به فرایند درمان سرعت ببخشد.
آیدا الهی در پایان بزرگترین دغدغه اش را قرار دادن یک صندلی برای همراه بیماران در بخش های ICU دانست و ابراز امیدواری کرد که مشارکت خانواده ها در درمان بیماران مورد توجه قرار گیرد. 
الهی گفت: هر چقدر تیم درمان خوب و با اخلاق باشند هیچ کس برای بیمار خانواده نمی شود.
وی همچنین ابراز امیدواری کرد که در آینده سازوکاری برای انتقال نگاه بیمار به تیم درمان وجود داشته باشد.
در پایان این مراسم هدایایی به رسم یادبود به آیدا الهی و خانواده اش اعطا شد.

تاریخ : ۱۳۹۸/۰۵/۰۸

عکس های نشست

پی نوشت ثابت- آیدا را در اینستا و تلگرام و آپارات هم دنبال کنید (در صورت تمایل)

اینستاگرام: https://www.instagram.com/ida.elahi/

تلگرام: https://t.me/aidaweblogspecial

آپارات: http://www.aparat.com/aidaelahi

پی نوشت ثابت: دوست بسیار عزیزی کل مطالب این وبلاگ را، از ابتدا تا پایان سال ۹۱، و همچنین سال ۹۲ و ۹۳ و ۹۴ را بطور مجزا، بصورت پی دی اف یا کتاب الکترونیکی درآورده اند. اگر کسی تمایل دارد که این فایل های پی دی اف را به صورت پیوست در ایمیلش دریافت کند تا برای دوستانش نیز بفرستد، ایمیلی به ایمیل زیر بفرستد تا آن ها را برایش ارسال کنم… متشکرم…ida.elahi@gmail.com

پی نوشت ثابت: دوست عزیزی از وبلاگ من، کتابی الکترونیکی برای گوشی های اندرویدی تهیه نموده اند، که در صورت تمایل و برخورداری از این نوع گوشی ها، می توانید از طریق لینک های زیر، کتاب اندرویدی “آیدا…” را دانلود نمایید. با سپاس فراوان از این دوست عزیز Smile Rose

دانلود از پیکوفایل: http://s6.picofile.com/file/8209670134/book.apk.html

لینک مستقیم: http://s6.picofile.com/d/07d0b24b-6452-44da-bf49-bc7be0048546/book.apk

آیدا…” در مطبوعات: روزنامه پزشکی “سپید”

۱- من از کاغذ نبودم Clover 2- به تلخی واقعیت Clover 3-و من آن روزها را به یاد خواهم داشت

۴- از حال بد به حال خوب Clover 5-این آدم های قدرناشناس Clover 6-طعم گس هوشیاری

۷- من اتونومیک دیس رفلکسی دارم، آقای دکتر… Clover 8-تلاشی سخت برای جدا شدن از دستگاه تنفس

* * *

فصلنامه “رابط سلامت”؛ شماره ۴۲-۴۴؛ پاییز و زمستان ۹۳

* * *

گاهنامه ی باران؛ شماره ی شش ،ویژه نامه ی روز پرستار ۹۵

* * *

هفته نامه سلامت؛ شماره ۶۰۹؛ بهمن ۹۵
هفته نامه سلامت. شماره ۶۴۶
هفته نامه سلامت – شماره۶۵۲
هفته نامه سلامت. شماره۶۵۸

* * *

به بیمار خود گوش فرا دهید!

20151029_195241 - Copy

* * *

داستانی فراموش ناشدنی (نخستین ترجمه ی من)

story

داستان عشقی ناگفته


برنامه ی از کجا شروع کنم؟

دانلود

لینک مستقیم

(شبکه یک. برنامه ی از کجا شروع کنم؟ راهنمای شروع و موفقیت در کسب و کار. این برنامه آیدا الهی مترجم زبان انگلیسی. پخش: ۱۴ فروردین ۹۵ ساعت ۱۰:۰۷ دقیقه شب.)

لینک صفحه

مستند تلویزیونی “کیمیای_سعادت”؛ قسمت ۲۴، آیدا الهی؛ پخش شده در تاریخ سه شنبه، ۲۴ خرداد ۹۶ ساعت ۲۱:۱۰ (نه و ده دقیقه) از شبکه قرآن سیما

مشاهده در آپارات

ارسال شده در ! ICU آسیب شناسی, فرشته خویان | ۷۲۶ پاسخ

زنهار از این بیابان، وین راه بی‌نهایت…

در علم طب، چه کهن و چه نوین، همواره مسائل از زاویه دید درمانگر به بیمار مورد توجه بوده است و دید بیمار و درک و استنباط او از مراقبتی که دریافت می کند به معنای واقعی مدنظر قرار نگرفته است، و برهان این ادعا آنکه، هرچند دستکم در طب نوین ترجیح بیمار در اولویت قرار دارد، اما به راستی نقش ترجیح بیمار در تدوین قوانین و سیاست های درمانی به چه میزان اعمال می شود؟ و برای مثال، در برخی قوانین، همچون ممنوعیت ملاقات در بخش های ویژه، که با در نظر گرفتن بهترین صلاح بیمار تدوین شده است، تا چه حد ترجیح بیمار مدنظر بوده است؟ آیا غیر از این است که این “بهترین صلاح” از دیدگاه یک جانبه درمانگران تشخیص داده شده است و دیدگاه بیمار در آن جایی ندارد؟

نگارنده این متن، به عنوان یک بیمار پیشکسوت! که در مکتب سیستم درمان تجارب بسیاری اندوخته و در بخش مراقبت های ویژه، عواقب “بهترین صلاح” را به ملموس ترین شکل ممکن درک کرده است، در باب ضرورت توجه به نگاه بیمار سخن ها گفته و مشخصاً در مورد لزوم مشارکت خانواده در مراقبت از بیمار بستری در بخش های ویژه، قلم فرسایی مطولی داشته و با ذکر دلیل و مثال های عینی متعدد، اهمیت این موضوع را روشن ساخته است، که در ادامه خلاصه ای از آن را تقدیم می دارد:

«ممنوعیت ملاقات در بخش مراقبت‌های ویژه همواره چالشی بوده است برای کارکنان درمانی و همچنین برای بیماران و خانواده‌ها. هرچند برای این ممنوعیت دلایلی منطقی وجود دارد، نمی‌توان کتمان کرد که ملاقات به دلیل تأثیرات مثبتی که به همراه دارد، از آن جمله، بهبود مراقبت از بیمار از طریق رفع برخی نیازها و انجام مراقبت‌های غیرحرفه‌ای بیمار توسط خانواده، امری ضروری و غیرقابل اجتناب بوده و بایستی موردتوجه ویژه قرار گیرد. مسئله حضور و مشارکت نماینده‌ای از همراهیان بیمار در امر مراقبت، خصوصاً زمانی اهمیت پیدا می کند – حتی گاه ضرورت حیاتی می یابد – که بیمار بستری در بخش مراقبت‌های ویژه، فاقد توانایی هرگونه تحرک و برقراری ارتباط کلامی باشد.

از طرفی، یکی از معضلات عمده‌ای که سیستم درمان، خصوصاً بخش دولتی، با آن مواجه است، مسئله کمبود کارکنان نسبت به شمار فزاینده بیماران است. به خصوص در بخش‌های ویژه که بیماران دارای وضعیت حاد بوده و به علت تعدد اختلالات و صدمات جسمی نیازمند مراقبت‌های متعددی هستند، و افزون بر آن حضور همراه بیمار در بخش‌های ویژه ممنوع بوده و بار مراقبت از بیمار تماماً به عهده کارکنان است. در چنین شرایطی، کارکنان به‌ناچار تنها قادر خواهند بود نیازهای عمده و ضروری بیمار را مرتفع کنند، و این نیازهای عمده عموماً شامل آن دسته از نیازهای جسمی می‌شوند که جنبه حیاتی دارند، درحالی‌که یک بیمار نیازهای جسمی متعدد دیگری نیز دارد که در بخش‌های عمومی توسط همراهیان بیمار تأمین می‌شود. مسئله کمبود کارکنان گاه تا جایی پیش می‌رود که حتی می‌توان گفت شماری از خطاهای پزشکی که در آی سی یو رخ می‌دهند و یا صدمات ثانویه‌ای که به بیماران وارد می‌شود به این خاطر است که کارکنان به دلیل مشغله، به‌موقع متوجه مشکلی که برای بیمار پیش‌آمده است نمی‌شوند. اما علاوه بر نیازهای جسمی، یک بیمار بستری در آی سی یو شرایط روحی بغرنجی نیز دارد. یک بیمار، نیازمند حمایت روحی و تسکین عاطفی است و این نیاز تنها می‌تواند از سوی خانواده به شکل مؤثری تأمین شود و مطمئناً ملاقات های چنددقیقه‌ای تأثیری جز افزایش دلتنگی نخواهد داشت. از طرفی، در موقعیت روحی آسیب‌پذیر بیمار، عدم حضور خانواده ممکن است این گمان را برای بیمار به وجود بیاورد که از سوی خانواده رها شده است. همچنین، اغلب بیماران آی سی یو در وضعیت حاد جسمانی قرار دارند، تا حدی که شاید مرگ را به خود نزدیک ببینند و تنهایی و دوری از عزیزان نیز بر این خوف می‌افزاید. یکی از نگرانی‌های مهم خانواده‌هایی که بیمارانشان در آی سی یو بستری هستند، مسئله مراقبت از بیمار و کیفیت رسیدگی به او در این بخش است. این نگرانی‌ مشترک، اغلب در رابطه با مراقبت‌های تخصصی نیست، بلکه مرتبط است با رسیدگی به نیازهای روحی و جسمانی بیمار که حضور یک همدم و همراه می‌تواند آن‌ها را تا حد زیادی برطرف سازد. البته باید پذیرفت که حضور اطرافیان بر بالین بیمار، سبب اختلال در مراقبت‌های فوری، مثل احیا، و گاه اختلال در کار کارکنان و تنش میان خانواده و کارکنان می‌شود. بااین‌حال، کاستی‌های مراقبتی و پیامدهای جدی آن، شامل صدمات ثانویه به بیمار، افزایش طول مدت درمان، ضررهای اقتصادی برای خانواده و جامعه، هدر رفتن منابع، نارضایتی بیماران و خانواده‌ها و تنش میان آن‌ها و کارکنان درمانی و…، و همچنین مزایای مشارکت خانواده در رفع این کاستی‌ها و پیامدها، و نیز مسئله تسهیل آموزش بیمار و خانواده که طی این مشارکت صورت می گیرد، به‌هیچ‌عنوان قابل‌چشم‌پوشی نیست. درنتیجه، باوجود تمام چالش‌هایی که مشارکت خانواده در امر مراقبت از بیمار در بخش مراقبت‌های ویژه به همراه دارد، مشارکت خانواده در امور غیرتخصصی و نیمه تخصصی مراقبت از بیمار، می‌تواند تا حد زیادی بر کیفیت مراقبت هم در محیط درمانی و هم در ادامه آن در منزل بیفزاید.»

استدلال هایی که در اصل مقاله (که خلاصه آن در بالا ذکر شد) عنوان شده است شاید به قدری کافی باشد تا هر وجدان و منطقی را قانع سازد که مشارکت خانواده در مراقبت از بیمار بستری در بخش های ویژه یک ضرورت غیرقابل کتمان است و حتی ثانیه ای تأخیر در آن دیگر مجاز نیست، و با وجود بازخوردهای مثبت و همدلانه ای که از سوی خوانندگان مقاله مذکور دریافت شده است، به گمانم مهمترین استدلال، هرچند به طور ضمنی در متن مقاله گنجانده شده بود، اما به قدر کافی روشن و ملموس نبوده است تا کسانی را که در مقام عمل قرار دارند به عکس العمل وادارد و به تکاپو بیندازد تا با ایجاد یک کارگروه در پی یافتن یک راهکار برآیند.

برای بیان روشن و ملموس استدلال یاد شده، ابتدا از شما خوانندگان می خواهم یک بیمار را تصور کنید که به دلیل آسیب در سیستم عصبی دچار فلج چهار اندام شده است، به دستگاه تنفس مصنوعی متصل است، و با وجود هوشیاری کامل، از هیچگونه توانایی حرکتی و برقراری رابطه کلامی برخوردار نیست و در چنین وضعیتی، چندین ماه است که در بخش ملاقات ممنوع! بستری است. بیمار به دلیل عدم توانایی در بیان نیازهایش، برای ساده ترین چیزها، از احساس خارشی در صورت تا سرما و گرما و تشنگی عذاب زیادی را تحمل می کند و نیاز دارد که برای رفع نیازهایش، یک شخص به طور اختصاصی در کنار او باشد. از طرفی، ماه هاست که بیمار ثانیه هایش به تماشای سقف می گذرد، به شدت افسرده شده است و در محیط غریب آی سی یو و در میان غریبه هایی که به ناچار اعمال دردناکی را روی او انجام می دهند، دلتنگ و بی قرار حضور خانواده خویش است و هر بار که خانواده اش در ملاقات هایی چند دقیقه ای بر بالینش حاضر می شوند، شکایت می کند که در آی سی یو به او درست رسیدگی نمی شود، اذیتش می کنند و به دلیل تنهایی و ناتوانی در بیان خواسته هایش هر لحظه در وحشت و عذاب است، و گریان و التماس کنان از خانواده اش می خواهد تنهایش نگذارند.

این وضعیت دل هر انسانی را به درد می آورد و حتی کارکنان درمانی که به دیدن اینگونه مصائب عادت کرده اند و شاید به ظاهر خونسرد و با دیدی منطقی شاهد عذاب اینگونه بیماران و خانواده ها باشند نیز تحت تأثیر این وضعیت اسفناک قرار می گیرند، با این وجود، اکثر آنها با هرگونه مشارکت خانواده در امر مراقبت از بیمار اکیداً مخالف بوده، و به دلایلی منطقی، از آن جمله اختلال در کار مراقبت از بیمار، خطر انتقال عفونت‌ها چه از طریق ملاقات‌کنندگان به بیمار و چه بالعکس، احتمال تأثیر منفی شرایط ناگوار بیمار بر روی فرد ملاقات‌کننده و…، مانع از ملاقات های طولانی مدت در آی سی یو می شوند.

با این وجود، اکنون تصور کنید که یکی از کارکنان درمانی، خود در چنین موقعیتی قرار بگیرد که یکی از اعضای خانواده اش، شاید فرزند دلبندش، در چنین وضعیتی باشد، آیا قادر خواهد بود التماس های فرزند خود را ببیند و همچنان پایبند به قاعده “ملاقات ممنوع” بماند؟ آیا از هر رابطه و جایگاه همکاری خود استفاده نخواهد کرد تا شرایط متفاوتی را برای عزیز خود به وجود بیاورد؟ آیا همچنان ممنوعیت ملاقات در بخش های ویژه را “بهترین صلاح” بیمار می داند؟

هرچند کارکنان درمانی به خوبی آگاهند که در محیط آی سی یو چگونه رفتار کنند که نه مخل کار پرسنل شوند و نه ناقل عفونت باشند، اما اگر به دلیل این آگاهی، خود را مجاز به مستثنی شدن از قوانین ممنوع کننده دانسته و عدم آگاهی خانواده را دلیل وجودی قوانین ممنوع کننده می دانند، چرا نبایستی با آموزش خانواده، آنها را نیز مجهز به این آگاهی کنند؟

در این دنیای شتابزده و اختصارگرا، به گمانم تنها ذکر یک جمله کوتاه اما سراسر انسان سالارانه کافی است تا یک طبیب، و به طور کل طیف درمانگران، ماهیت انسانی حرفه خود را با تمام وجود درک کنند، و نه تنها به تمام سوگندهای انسانی حرفه خود پایبند بمانند، بلکه حتی در هیاهوی تمام بی عدالتی های سیستمی، و از ورای کارانه های پرداخت نشده، و شلوغی بخش ها، و حجم غیراستاندارد وظایف، و خلأ تجهیزات، و… همواره ندای وجدان خود را در گوش جان بشنوند؛ و آن جمله این است: «هرچه برای خود می پسندی (در هر شرایطی) برای دیگران هم بپسند، و هرآنچه را که برای خود نمی پسندی، برای دیگران هم مپسند.»

اگر سیستم درمانی، محوریت نیاز بیمار و دستیابی به پیامد سلامتی جامع نگر بیمار و نه فقط درمان اختلال عملکرد اعضای او را مورد توجه قرار دهد، منابع و زمینه های فرهنگی و بنیادی لازم را برای گذار از سیستم مراقبتی اقتدارگرای فعلی که در تشخیص “بهترین صلاح” بیمار، ترجیح وی را نادیده می گیرد، به یک سیستم مراقبتی تعامل گرا که بیمار و خانواده را در تعیین بهترین صلاح دخیل می دارد، یا به قولی مراقبت بیمار و خانواده-محور در مفهوم واقعی آن، فراهم خواهد کرد؛ مراقبتی که بر پایه استدلال های فلسفی، روانشناسی، و نوروساینس، یکی از اصول کلی و اولیه آن دسترسی آزاد و تمام وقت اعضای خانواده به فرد بستری در بخش های ویژه است، به طوری که حتی  شیفت کاری پرسنل و راندهای پزشکی نیز هیچگونه محدودیتی برای آن به وجود نخواهد آورد.

هر ضابطه، با تمام استدلالی که پشت آن است، گاه می تواند نادرست باشد و به جای خدمت به انسان ها، در ستیز با انسانیت برآید. ضابطه “ملاقات ممنوع”، یک چنین ضابطه ای  است که نابینا به رنج بیماران و خانواده ها، و ناشنوا به آه و فغان بیماران، با قاطعیت اجرا می شود.

 

پی نوشت ثابت- آیدا را در اینستا و تلگرام و آپارات هم دنبال کنید (در صورت تمایل)

اینستاگرام: https://www.instagram.com/ida.elahi/

تلگرام: https://t.me/aidaweblogspecial

آپارات: http://www.aparat.com/aidaelahi

پی نوشت ثابت: دوست بسیار عزیزی کل مطالب این وبلاگ را، از ابتدا تا پایان سال ۹۱، و همچنین سال ۹۲ و ۹۳ و ۹۴ را بطور مجزا، بصورت پی دی اف یا کتاب الکترونیکی درآورده اند. اگر کسی تمایل دارد که این فایل های پی دی اف را به صورت پیوست در ایمیلش دریافت کند تا برای دوستانش نیز بفرستد، ایمیلی به ایمیل زیر بفرستد تا آن ها را برایش ارسال کنم… متشکرم…ida.elahi@gmail.com

پی نوشت ثابت: دوست عزیزی از وبلاگ من، کتابی الکترونیکی برای گوشی های اندرویدی تهیه نموده اند، که در صورت تمایل و برخورداری از این نوع گوشی ها، می توانید از طریق لینک های زیر، کتاب اندرویدی “آیدا…” را دانلود نمایید. با سپاس فراوان از این دوست عزیز Smile Rose

دانلود از پیکوفایل: http://s6.picofile.com/file/8209670134/book.apk.html

لینک مستقیم: http://s6.picofile.com/d/07d0b24b-6452-44da-bf49-bc7be0048546/book.apk

آیدا…” در مطبوعات: روزنامه پزشکی “سپید”

۱- من از کاغذ نبودم Clover 2- به تلخی واقعیت Clover 3-و من آن روزها را به یاد خواهم داشت

۴- از حال بد به حال خوب Clover 5-این آدم های قدرناشناس Clover 6-طعم گس هوشیاری

۷- من اتونومیک دیس رفلکسی دارم، آقای دکتر… Clover 8-تلاشی سخت برای جدا شدن از دستگاه تنفس

* * *

فصلنامه “رابط سلامت”؛ شماره ۴۲-۴۴؛ پاییز و زمستان ۹۳

* * *

گاهنامه ی باران؛ شماره ی شش ،ویژه نامه ی روز پرستار ۹۵

* * *

هفته نامه سلامت؛ شماره ۶۰۹؛ بهمن ۹۵
هفته نامه سلامت. شماره ۶۴۶
هفته نامه سلامت – شماره۶۵۲
هفته نامه سلامت. شماره۶۵۸

* * *

به بیمار خود گوش فرا دهید!

20151029_195241 - Copy

* * *

داستانی فراموش ناشدنی (نخستین ترجمه ی من)

story

داستان عشقی ناگفته


برنامه ی از کجا شروع کنم؟

دانلود

لینک مستقیم

(شبکه یک. برنامه ی از کجا شروع کنم؟ راهنمای شروع و موفقیت در کسب و کار. این برنامه آیدا الهی مترجم زبان انگلیسی. پخش: ۱۴ فروردین ۹۵ ساعت ۱۰:۰۷ دقیقه شب.)

لینک صفحه

مستند تلویزیونی “کیمیای_سعادت”؛ قسمت ۲۴، آیدا الهی؛ پخش شده در تاریخ سه شنبه، ۲۴ خرداد ۹۶ ساعت ۲۱:۱۰ (نه و ده دقیقه) از شبکه قرآن سیما

مشاهده در آپارات

ارسال شده در ! ICU آسیب شناسی, به اشتراک گذاشتن تجربیات... | ۳۴۳ پاسخ

اندرین گوشه تنهایی، از دست بخواهد شد، پایاب شکیبایی…

بخش مراقبت‌های ویژه!؛ با شنیدن این عبارت، نخستین توصیفی که بر زبانتان می‌آید، یا اولین تصویری که در ذهنتان مجسم می‌شود چیست؟

اگر تجربه بستری شدن در آی­ سی­ یو را داشته باشید یا بستگانتان زمانی در آنجا بستری بوده باشند، مطمئناً تصورتان کامل‌تر و عینی‌تر از کسانی است که بخش مراقبت‌های ویژه را تنها به‌صورتی گذرا در فیلم یا سریالی دیده یا تنها اسم یا تعریف آن را شنیده‌اند.

اما شاید شما یکی از کارکنان بیمارستان‌ها باشید و چه‌بسا که اتفاقاً در بخش مراقبت‌های ویژه خدمت می‌کنید. تصویر ذهنی و توصیف کلامی شما کاملاً منطبق بر واقعیت بوده و شامل تمام جزئیات عینی و ذهنی است.

بااین‌حال، مهم نیست که تصور شما از آی­ سی­ یو چقدر کامل یا منطبق بر واقعیت است، من در پی آن ذهنیت مشترکی هستم که عبارت بخش مراقبت‌های ویژه در ذهن هرکسی تداعی می‌کند، و به گمانم آن ذهنیت می‌تواند به شکل یک واژه درشت قرمزرنگ باشد که هشدار می‌دهد: ممنوع!

ممنوعیت ملاقات در بخش مراقبت‌های ویژه همواره چالشی بوده است برای کارکنان درمانی و همچنین برای بیماران و خانواده‌ها. هرچند برای این ممنوعیت دلایلی منطقی وجود دارند، ازجمله جلوگیری از اختلال در کار مراقبت از بیمار، جلوگیری از انتقال عفونت‌ها چه از طریق ملاقات‌کنندگان به بیمار و چه بالعکس، احتمال تأثیر منفی شرایط ناگوار بیمار بر روی فرد ملاقات‌کننده و…، بااین‌وجود نمی‌توان کتمان کرد که ملاقات به دلیل تأثیرات مثبتی که به همراه دارد، از آن جمله، بهبود روحیه بیمار، کاهش نگرانی خانواده، حتی بهبود مراقبت از بیمار از طریق رفع برخی نیازها و انجام مراقبت‌های غیرحرفه‌ای بیمار توسط خانواده و…، امری ضروری و غیرقابل­اجتناب بوده و بایستی موردتوجه ویژه قرار گیرد.

بااین‌حال، آنچه مرا به نوشتن این مقاله سوق می‌دهد، یکی از آن موارد کلیشه‌ای نیست که اغلب ما به‌نوعی از آن‌ها اطلاع داریم و خلاصه‌ای از آن‌ها در مقدمه فوق ذکر شد، بلکه آنچه سال‌هاست ذهن مرا درگیر کرده و هیچ منطق و استدلالی نتوانسته مرا به کرنش مطلق در برابر قاطعیت واژه درشت قرمزرنگ “ممنوع!” قانع سازد، مواردی هستند که من به‌عنوان بیماری که به مدت بیش از ۱۰۰ روز، و در شرایط ناتوانایی مطلق در حرکت جسمی و ارتباط کلامی، در بخش مراقبت‌های ویژه بستری بوده‌ام، شخصاً تجربه کرده و از عمق روح و خرد و جان ایمان دارم که ملاقات در بخش مراقبت‌های ویژه و “حضور و مشارکت نماینده‌ای از همراهیان بیمار در امر مراقبت” تا چه حد اهمیت داشته و گاه می‌تواند ضرورت حیاتی پیدا کند!

شاید بهتر باشد برای ملموس‌تر شدن آنچه در ادامه ذکر خواهد شد، ابتدا پیشینه کوتاهی از شرایط بیماری خود ارائه دهم.

در اردیبهشت‌ماه سال ۸۳، زمانی که من به‌عنوان دانشجوی ترم دوم رشته مهندسی صنایع غذایی عازم دانشگاه بودم،  در پی تصادف جاده‌ای که منجر به شکستگی فک، دریدگی گونه راست و قطع عصب فاسیال، و شکستگی استخوان فمور پای راستم شد، به اورژانس بیمارستانی در مشهد انتقال یافتم. در عکسی که در بدو ورود از گردنم گرفتند، ظاهراً هیچ آسیب به‌خصوصی در مهره‌های گردن مشاهده نمی‌شد، بااین‌حال، من همواره از درد شدیدی در گردن شکایت داشتم. پزشک معالجم، تنها نامی ‌بود نوشته‌شده بر روی تخته وایت­برد کوچکی در بالای تختم، و من خود هرگز حضوراً وی را ملاقات نکردم. بااین‌وجود، والدینم بارها به مطب او مراجعه کرده و او را از شکایت من از درد گردن مطلع نمودند و تقاضا کردند که دستور فیکس کردن گردن با آتل فیلادلفیا را بدهد، اما پزشک، معتقد بود که شکایت من از درد گردن، علتی جز تمارض ندارد، چراکه عکس مشکلی را نشان نمی‌داد.

من در بیمارستان، به مدت ۱۰ روز پس از تصادف، حس و حرکت کامل داشتم، حتی کارهای ترخیصم داشت انجام می‌شد و قرار بود برای جراحی فک و استخوان فمور به بیمارستانی خصوصی منتقل شوم، اما صبح روز ترخیص، یک متخصص گوش­وحلق­وبینی که اتفاقی مرا ویزیت کرد، با بررسی مدارکم، در همان عکسی که گواه بر تمارض من بود، جابه‌جایی مهره‌های ۴ و ۵ گردن را به‌وضوح تشخیص داد. بعدازآن، از سوی پزشک معالجم، دستور نصب تراکشن سر به‌صورت تلفنی صادر شد و رزیدنتی آن را انجام داد. اما محاسبات پشت تلفنی، سنگینی تراکشن را غیراصولی تعیین کرده بود، و نصب یک‌باره ۱۵ کیلو وزنه، منجر شد به Over-traction و به دنبال آن سردردی جانکاه که بازهم تا ساعت‌ها به تمارض تعبیر شد، خونریزی و ترومای شدید، آپنه  تنفسی، و تبدیل یک بیمار در حال ترخیص، به یک معلول کوادری پلژی!

و بدین ترتیب، پای من به بخش مراقبت‌های ویژه باز شد…

من، در ۱۲۳ روزی که در دو آی­ سی­ یو، در دو بیمارستان دولتی و خصوصی بستری بودم، صدمات روحی و جسمی بسیاری را متحمل شدم و تجارب دهشتناکی داشته‌ام که بسیاری از آن‌ها ناشی از عدم توجه و رسیدگی کارکنان به دلیل مشغله زیاد و عدم توانایی من در متوجه ساختن آن‌ها از مشکل خود، به دلیل ناتوانی مطلق درحرکت و گفتار بوده است.

قابل کتمان نیست که یکی از معضلات عمده‌ای که سیستم درمان، خصوصا بخش دولتی[۱]، با آن مواجه است، مسئله کمبود کارکنان نسبت به شمار فزاینده بیماران است. به­خصوص در بخش‌های ویژه که بیماران دارای وضعیت حاد بوده و به علت تعدد اختلالات و صدمات جسمی نیازمند مراقبت‌های متعددی ازجمله نیاز به پانسمان‌های متعدد، سونداژ، گاواژ دارو و غذا و مایعات، رگ گیری و تزریق سرم و آمپول، مراقبت‌های مربوط به تنفس با دستگاه ونتیلاتور، ساکشن، کنترل درجه‌ حرارت بدن و ضربان قلب و فشارخون و… هستند، در کنار این موضوع که حضور همراه بیمار در بخش‌های ویژه ممنوع بوده و بار مراقبت از بیمار تماماً به عهده کارکنان است، و بدین‌صورت مشکل کمبود کارکنان بیشتر رخ می‌نماید.

در چنین شرایطی، کارکنان در هر شیفت کاری، برای رسیدگی به تمام بیماران، به‌ناچار تنها قادر خواهند بود نیازهای عمده و ضروری بیمار را مرتفع کنند، و این نیازهای عمده عموماً شامل آن دسته از نیازهای جسمی می‌شوند که جنبه حیاتی دارند، درحالی‌که یک بیمار نیازهای جسمی متعدد دیگری نیز دارد که در بخش‌های عمومی توسط همراهیان بیمار تأمین می‌شوند.

نیازهای روحی بیمار نیز نیاز به توجه ویژه دارند، خصوصاً آنکه بیمار در بخش مراقبت‌های ویژه، اگر هوشیار باشد، به دلیل شرایط حاد خود و ممنوعیت حضور اعضای خانواده، ازلحاظ روحی آسیب‌پذیرتر است.

مسئله کمبود کارکنان گاه تا جایی پیش می‌رود که حتی می‌توان گفت شماری از مرگ‌ومیرهایی که در آی­ سی­ یو رخ می‌دهند و یا صدمات ثانویه‌ای که به بیماران وارد می‌شود به این خاطر است که کارکنان به‌دلیل مشغله، به‌موقع متوجه مشکلی که برای بیمار پیش آمده است نمی‌شوند.

به‌عنوان‌مثال، در مورد خود من، که به دلیل فلج کامل ۴ اندام، به‌جز پلک زدن قادر به هیچ حرکتی نبودم و از طرفی به دلیل تنفس با ونتیلاتور، توانایی تکلم را نیز ازدست‌داده بودم، بحران‌هایی را تجربه کردم و صدمات ثانویه‌ای را متحمل شدم که دلیل آن‌ها عدم متوجه بودن کارکنان و عدم توانایی من به متوجه ساختن آن‌ها بوده است.

من بارها مرگ را تجربه کردم، اما نه به دلیل شرایط حاد و بحرانی خود، بلکه به دلیل جدا شدن خودبه­خود شلنگ دستگاه تنفسی از لوله اینتوبه و یا لوله تراکستومی ام! به این صورت که شلنگ دستگاه به دلیل شل بودن، گاه‌به‌گاه از لوله تنفسی‌ام جدا می‌شد و تا زمانی که کارکنان متوجه بشوند یا فرصت کنند پیگیر صدای آلارم دستگاه باشند، من پس از تجربه وحشتی وصف‌ناپذیر به دلیل آگاهی از مرگ قریب‌الوقوع خود در غربت و تنهایی آی­ سی­ یو، به اغما رفته و پس از عملیات سنگین احیا که حتی یک‌بار منجر به شکستگی یکی از دنده‌هایم شد، به زندگی بازمی­گشتم. “خفه شدن‌های متعدد” تجربه‌ای نبود که من باید بارها با آن مواجه می‌شدم، اگر یک همراه هوشیار در کنار من می‌بود که به‌محض جدا شدن شلنگ دستگاه و شنیدن آلارم آن، بلافاصله شلنگ را متصل می‌کرد.

زمانی که دردهای نوروپاتیک، به‌عنوان یکی از عوارض آسیب نخاعی، به‌صورت سوزشی شدید و غیرقابل‌تحمل در سراسر بدن من آغاز شد، درحالی‌که در آن زمان اینتوبه نبوده و تراکستومی‌شده بودم و درنتیجه با حرکات لب می‌توانستم منظورم را به‌سختی برسانم، کارکنان بخش تا ساعت‌ها نتوانستند از مفهوم حرکات مبهم لب‌های من سر دربیاورند و علت گریه‌ها و بی‌قراری‌های مداوم مرا بفهمند. این در حالی بود که مادرم، در ملاقات­های کوتاهی که حضوراً با من در آی­ سی­ یو داشت، توانسته بود به درک خوبی از حرکات لب‌های من برسد و خواسته‌هایم را از حرکات بی‌صدای لب‌هایم، نوع گریه کردن و حالت بی‌قراری‌هایم دریابد. اگر یک چنین همراهی در کنار من می‌بود، به‌جای ساعت‌ها رنج، پس از دقایقی اندک، مشکل من مشخص‌شده و برای تسکین آن اقدام می‌شد.

یکی از معضلات بزرگ من در آی­ سی­ یو مسئله گرما، سرما، تشنگی، و حتی خارش نوک بینی بود!… این موارد در جای خود می‌توانند مسائل عذاب‌آوری باشند که اگر من همدم و همراهی می‌داشتم، این ابتدایی‌ترین نیازهای انسانی برایم به خاطرات دردناکی تبدیل نمی‌شدند…

من به‌واسطه بیماری خود که به‌طور فراگیر اغلب ارگان‌های بدن، ازجمله قلب، ریه و مجاری تنفسی، کلیه و مجاری ادراری، اعصاب محیطی و سیستم اتونوم، عضلات و تاندون­ها و استخوان‌ها و مفاصل، سیستم گوارش و دفع، پوست،  و غیره و غیره را درگیر می‌کند، به اطلاعات وسیعی – در محدوده تأثیر عوارض آسیب نخاع بر روی این ارگان‌ها – دست یافته‌ام، و نیز از طریق به اشتراک‌گذاری تجربیاتم با سایر افراد، با بیماران و خانواده‌های بسیاری در تماس هستم و بدین طریق دریافته‌ام که خانواده‌هایی که بیمارانشان در آی­ سی­ یو بستری هستند، نگرانی‌های مشترکی در مورد مراقبت از بیمار و کیفیت رسیدگی به او در این بخش دارند. این نگرانی‌های مشترک، اغلب در رابطه با مراقبت‌های تخصصی نیست، بلکه مرتبط است با رسیدگی به نیازهای روحی و جسمانی بیمار که حضور یک همدم و همراه می‌تواند آن‌ها را تا حد زیادی برطرف سازد.

از زبان این خانواده‌ها بسیار شنیده‌ام که از پشت پنجره آی­ سی­ یو شاهد بوده‌اند که بیمارشان ساعت‌ها طلب آب می‌کرده، که بی‌قرار بوده و می‌گریسته، اما دستی یاری‌رسان به رفع تشنگی او نپرداخته، یا حضور آرامش­بخشی به تسکین او نشتافته است… دیده‌اند که کیسه سوند ادراری بیمار لبالب پر شده و در آستانه ترکیدن است، که بدن بیمار از شدت لرز مرتعش بوده، که بیمار…

مثال‌های مستند فوق، نمونه‌ای هستند از مسائلی که شمار قابل‌توجهی از بیماران بستری در بخش مراقبت‌های ویژه، به دلیل عدم رسیدگی و نبود یک فرد مراقب که در رفع نیازهای غیرتخصصی بیمار، جای خالی ضیق وقت کارکنان را پر کنند، همواره با آن مواجه هستند.

اما علاوه بر نیازهای جسمی، یک بیمار بستری در آی­ سی­ یو شرایط روحی بغرنجی نیز دارد. یک بیمار، نیازمند حمایت روحی و تسکین عاطفی است و این نیاز تنها می‌تواند از سوی خانواده به شکل مؤثری تأمین شود و مطمئناً ملاقات­های چنددقیقه‌ای تأثیری جز افزایش دلتنگی نخواهد داشت. در موقعیت روحی آسیب‌پذیر بیمار، عدم حضور خانواده ممکن است این گمان را برای بیمار به وجود بیاورد که از سوی خانواده رها شده است.

از طرفی، اغلب بیماران آی­ سی­ یو در وضعیت حاد جسمانی قرار دارند، تا حدی که شاید مرگ را به خود نزدیک ببینند و تنهایی و دوری از عزیزان نیز بر این خوف می‌افزاید. حتی اگر یک بیمار در اغما بوده یا سطح هوشیاری پایینی داشته باشد، ازلحاظ اخلاقی و انسانی روا نیست که یک فرد در تنهایی، در جمعی غریب، و به‌دوراز عزیزان خود بمیرد و همچنین روا نیست که خانواده‌ها از فرصت همراهی و بدرقه عزیزان خود در سفر ابدی محروم شوند. هرگاه تشخیص بر این است که به‌احتمال قریب‌به‌یقین یک بیمار در مرحله پایانی زندگی یا به‌اصطلاح End-Stage قرار دارد، شاید حضور فردی از افراد خانواده بر بالین، دستکم سبب تسکین خانواده باشد.

من از خانواده‌های بیماران بسیار شنیده‌ام که حسرت دیدار آخر را می‌خورند، می‌نالند که عزیزشان در تنهایی رفت، نگران‌اند که عزیزشان با این گمان رفته باشد که خانواده او را رها کرده است… یکی می‌گفت: “دیدم که همسرم چندساعتی پیش از مرگ تقاضای آب می‌کرد، هرچه گفتم شوهرم تشنه است، گفتند بهیار سرش شلوغ است، بعداً می‌رود،” آن زن می‌گفت: “نفهمیدم آیا شوهرم تشنه‌لب رفت؟!”

دیگری می‌گفت: “مادرم التماس می‌کرد که مرا ببرید خانه. تنهایم نگذارید،” آن پسر جوان می‌گفت: “دو روز آخر به خاطر شلوغی بخش، همان ملاقات کوتاه هرروزه هم ممنوع شد. مادرم حتماً فکر می‌کرد رهایش کرده‌ایم. مادرم با دلخوری مرد. مادرم دم رفتن از من راضی نبود.”

البته باید پذیرفت که حضور اطرافیان بر بالین بیمار، سبب اختلال در مراقبت‌های فوری، مثل احیا، می‌شود و مطمئناً احیای بیمار در مقابل چشم فردی از افراد خانواده، تجربه‌ای ناخوشایند و گاه آسیب‌زننده خواهد بود.

دخالت‌های خانواده در مراقبت‌های تخصصی، یا نگرانی‌های بیجای آن‌ها نسبت به برخی اعمال تخصصی که ناشی است از عدم آگاهی آن‌ها، و درنتیجه موجب اختلال در کار کارکنان و تنش میان خانواده و کارکنان می‌شود نیز ازجمله مسائلی است که از تمایل کارکنان نسبت به مشارکت خانواده در امر مراقبت از بیمار می‌کاهد.

همچنین، مسئله انتقال عفونت‌ها نیز یکی از نگرانی‌های جدی در این رابطه است. بااین‌حال، باید پذیرفت که بسیاری از عفونت‌های عمده‌ای که اغلب بیماران در بخش مراقبت‌های ویژه به آن مبتلا می‌شوند، درنتیجه عدم مراقبت کافی از بیمار حاصل می‌شوند؛ خصوصاً عفونت‌های دستگاه ادراری. من چه در مورد خود و چه در مورد سایر بیماران شاهد بوده‌ام که علی‌رغم حداقل سه مرتبه تعویض ملحفه و نظافت بیماران در روز، این نظافت به‌صورت اصولی انجام نمی‌شود. بدن آغشته به ادرار و مدفوع بیمار غالباً تنها با تکه‌ای پارچه – که گاه از داخل سبد جمع‌آوری ملحفه‌های کثیف بیماران برداشته می‌شود – یا تکه‌ای پنبه و در ایده­آل‌ترین حالت با یک دستمال مرطوب تمیز می‌شود. خشک‌کردن ادرار از روی بدن یا پاک کردن مدفوع بدون شست‌وشو، در مدت چند روز می‌تواند سبب انتقال عفونت به دستگاه ادراری شود. عدم نظافت صحیح بیماران علاوه بر عفونت‌های ادراری، سبب مشکلات پوستی نیز می‌شود و احتمال ایجاد زخم‌های پوستی و عفونی شدن این زخم‌ها را افزایش می‌دهد.

احتمال ایجاد زخم‌های فشاری نیز که عموماً بیماران بستری در آی­ سی­ یو به دلیل عدم تحرک کافی یا بی‌حرکتی مطلق بسیار مستعد آن هستند، به دلیل عدم جابه‌جایی کافی بیمار توسط کارکنان افزایش می‌یابد و این مسئله در کنار عدم نظافت صحیح، بیمار را در مواجهه با خطر عفونت‌های حاد قرار می‌دهد.

این عفونت‌ها و زخم‌های عفونی صدمات ثانویه‌ای هستند که سبب افزایش طول درمان و پیچیدگی آن می‌شوند و گاه مسیر بیماری را بالکل تغییر می‌دهند، درحالی‌که این عوارض با مراقبت صحیح و کافی تا حد زیادی قابل‌پیشگیری بوده یا دستکم تعدیل می‌شوند، و این مهم حاصل نخواهد شد مگر با مشارکت خانواده در امور غیرتخصصی مراقبت از بیمار.

یکی دیگر از مزایای مهم این مشارکت، تسهیل مسئله آموزش بیمار و خانواده است، بدین‌صورت که فرد مشارکت‌کننده خانواده در مراقبت از بیمار، بسیاری از مسائل را که بایستی در زمان ترخیص برای ادامه مراقبت از بیمار در منزل آموزش ببیند، با حضور در آی­ سی­ یو به‌تدریج و به شکل مؤثرتری می‌آموزد. همچنین اغلب خانواده‌ها نسبت به توانایی خود در مراقبت از بیمار در منزل بیم دارند، درصورتی‌که با این شیوه به‌تدریج با شرایط بیمار و امور مراقبتی او آشنا شده، نگرانی‌شان نسبت به این موضوع کم می شود و اعتمادبه‌نفس و توانایی و مهارتشان افزایش می‌یابد.

باوجود تمام چالش‌هایی که مشارکت خانواده در امر مراقبت از بیمار در بخش مراقبت‌های ویژه به همراه دارد – خصوصاً آنکه ویژگی‌های فرهنگی جامعه ما شاید این امر را چالش پذیرتر از جوامعی کند که فرهنگ مشارکت در آن‌ها جاافتاده است و در یک رابطه مشارکتی هر عضو نقش و جایگاه خود را می‌پذیرد و از آن عدول نکرده و در نقش و وظیفه دیگری اخلال ایجاد نمی‌کند – می‌بینیم که مشارکت خانواده در امور غیرتخصصی و نیمه تخصصی مراقبت از بیمار، می‌تواند تا حد زیادی بر کیفیت مراقبت هم در محیط درمانی و هم در منزل بیفزاید.

کاستی‌های مراقبتی و پیامدهای جدی آن (شامل صدمات ثانویه به بیمار، افزایش طول مدت درمان، ضررهای اقتصادی برای خانواده و جامعه، هدر رفتن منابع، نارضایتی بیماران و خانواده‌ها و تنش میان آن‌ها و کارکنان درمانی، و…)، و همچنین مزایای مشارکت خانواده در رفع این کاستی‌ها و پیامدها به‌هیچ‌عنوان قابل‌چشم‌پوشی نیستند و این ضرورت در سایه چالش‌هایی که ممکن است در مورد آن وجود داشته باشد، کمرنگ شده یا در میان ضرورت‌های به‌ظاهر عمده‌تر به حاشیه رانده شده است. به عبارتی، شاید از دید مدیران و برنامه ریزان بخش سلامت آنچه در اولویت قرار داشته باشد، توجه به جنبه‌های تخصصی مراقبت از بیمار و ارتقاء کمی و کیفی تجهیزات و منابع بوده و سعی داشته باشند با تقویت این بخش‌ها، بر کیفیت خدمات بیفزایند تا رضایت بیماران و خانواده‌ها تأمین شود، بدین‌صورت توجه به تأمین زیرساخت‌ها و امکانات محیطی لازم برای تحقق این مشارکت و برنامه‌ریزی و زمینه‌سازی فرهنگی (از طریق آموزش کارکنان و خانواده‌ها) برای هر چه مؤثرتر شدن این مشارکت و کاهش چالش‌های آن، در درجه دوم اهمیت قرار می‌گیرد. اما شاید سرمایه‌گذاری برای هموارسازی مسیر مشارکت خانواده در امر مراقبت از بیمار، به‌مثابه میان­بُری باشد که راه پرفرازونشیب درمان را کوتاه‌تر کرده و تن رنجور بیماران را سریع‌تر به منزلگه شفا برساند…

[۱] . باوجودی که میزان مشغله کارکنان، تراکم بیماران، و حجم مراجعه به بیمارستان‌ها و مراکز درمانی دولتی به میزان قابل‌توجهی بیشتر از بیمارستان‌ها و مراکز خصوصی است و درعین‌حال امکانات در مراکز دولتی محدودتر بوده و کیفیت تجهیزات پایین‌تر است، اما مشاهدات و تجربیات من بر این بوده است که رسیدگی به بیمار، همدلی با خانواده‌ها، تعهد کاری و تخصص حرفه‌ای در میان کارکنان مراکز دولتی در هر سطح و مسئولیتی، به‌مراتب بیش­تر از مراکز خصوصی است!

پی نوشت ثابت- آیدا را در اینستا و تلگرام و آپارات هم دنبال کنید (در صورت تمایل)

اینستاگرام: https://www.instagram.com/ida.elahi/

تلگرام: https://t.me/aidaweblogspecial

آپارات: http://www.aparat.com/aidaelahi

پی نوشت ثابت: دوست بسیار عزیزی کل مطالب این وبلاگ را، از ابتدا تا پایان سال ۹۱، و همچنین سال ۹۲ و ۹۳ و ۹۴ را بطور مجزا، بصورت پی دی اف یا کتاب الکترونیکی درآورده اند. اگر کسی تمایل دارد که این فایل های پی دی اف را به صورت پیوست در ایمیلش دریافت کند تا برای دوستانش نیز بفرستد، ایمیلی به ایمیل زیر بفرستد تا آن ها را برایش ارسال کنم… متشکرم…ida.elahi@gmail.com

پی نوشت ثابت: دوست عزیزی از وبلاگ من، کتابی الکترونیکی برای گوشی های اندرویدی تهیه نموده اند، که در صورت تمایل و برخورداری از این نوع گوشی ها، می توانید از طریق لینک های زیر، کتاب اندرویدی “آیدا…” را دانلود نمایید. با سپاس فراوان از این دوست عزیز Smile Rose

دانلود از پیکوفایل: http://s6.picofile.com/file/8209670134/book.apk.html

لینک مستقیم: http://s6.picofile.com/d/07d0b24b-6452-44da-bf49-bc7be0048546/book.apk

آیدا…” در مطبوعات: روزنامه پزشکی “سپید”

۱- من از کاغذ نبودم Clover 2- به تلخی واقعیت Clover 3-و من آن روزها را به یاد خواهم داشت

۴- از حال بد به حال خوب Clover 5-این آدم های قدرناشناس Clover 6-طعم گس هوشیاری

۷- من اتونومیک دیس رفلکسی دارم، آقای دکتر… Clover 8-تلاشی سخت برای جدا شدن از دستگاه تنفس

* * *

فصلنامه “رابط سلامت”؛ شماره ۴۲-۴۴؛ پاییز و زمستان ۹۳

* * *

گاهنامه ی باران؛ شماره ی شش ،ویژه نامه ی روز پرستار ۹۵

* * *

هفته نامه سلامت؛ شماره ۶۰۹؛ بهمن ۹۵
هفته نامه سلامت. شماره ۶۴۶
هفته نامه سلامت – شماره۶۵۲
هفته نامه سلامت. شماره۶۵۸

* * *

به بیمار خود گوش فرا دهید!

20151029_195241 - Copy

* * *

داستانی فراموش ناشدنی (نخستین ترجمه ی من)

story

داستان عشقی ناگفته


 

برنامه ی از کجا شروع کنم؟

دانلود

لینک مستقیم

(شبکه یک. برنامه ی از کجا شروع کنم؟ راهنمای شروع و موفقیت در کسب و کار. این برنامه آیدا الهی مترجم زبان انگلیسی. پخش: ۱۴ فروردین ۹۵ ساعت ۱۰:۰۷ دقیقه شب.)

لینک صفحه

مستند تلویزیونی “کیمیای_سعادت”؛ قسمت ۲۴، آیدا الهی؛ پخش شده در تاریخ سه شنبه، ۲۴ خرداد ۹۶ ساعت ۲۱:۱۰ (نه و ده دقیقه) از شبکه قرآن سیما

مشاهده در آپارات

ارسال شده در ! ICU آسیب شناسی | ۱۷۵ پاسخ

سال نو مبارک :)

پی نوشت ثابت- آیدا را در اینستا و تلگرام و آپارات هم دنبال کنید (در صورت تمایل)

اینستاگرام: https://www.instagram.com/ida.elahi/

تلگرام: https://t.me/aidaweblogspecial

آپارات: http://www.aparat.com/aidaelahi

پی نوشت ثابت: دوست بسیار عزیزی کل مطالب این وبلاگ را، از ابتدا تا پایان سال ۹۱، و همچنین سال ۹۲ و ۹۳ و ۹۴ را بطور مجزا، بصورت پی دی اف یا کتاب الکترونیکی درآورده اند. اگر کسی تمایل دارد که این فایل های پی دی اف را به صورت پیوست در ایمیلش دریافت کند تا برای دوستانش نیز بفرستد، ایمیلی به ایمیل زیر بفرستد تا آن ها را برایش ارسال کنم… متشکرم…ida.elahi@gmail.com

پی نوشت ثابت: دوست عزیزی از وبلاگ من، کتابی الکترونیکی برای گوشی های اندرویدی تهیه نموده اند، که در صورت تمایل و برخورداری از این نوع گوشی ها، می توانید از طریق لینک های زیر، کتاب اندرویدی “آیدا…” را دانلود نمایید. با سپاس فراوان از این دوست عزیز Smile Rose

دانلود از پیکوفایل: http://s6.picofile.com/file/8209670134/book.apk.html

لینک مستقیم: http://s6.picofile.com/d/07d0b24b-6452-44da-bf49-bc7be0048546/book.apk

آیدا…” در مطبوعات: روزنامه پزشکی “سپید”

۱- من از کاغذ نبودم Clover 2- به تلخی واقعیت Clover 3-و من آن روزها را به یاد خواهم داشت

۴- از حال بد به حال خوب Clover 5-این آدم های قدرناشناس Clover 6-طعم گس هوشیاری

۷- من اتونومیک دیس رفلکسی دارم، آقای دکتر… Clover 8-تلاشی سخت برای جدا شدن از دستگاه تنفس

* * *

فصلنامه “رابط سلامت”؛ شماره ۴۲-۴۴؛ پاییز و زمستان ۹۳

* * *

گاهنامه ی باران؛ شماره ی شش ،ویژه نامه ی روز پرستار ۹۵

* * *

هفته نامه سلامت؛ شماره ۶۰۹؛ بهمن ۹۵
هفته نامه سلامت. شماره ۶۴۶
هفته نامه سلامت – شماره۶۵۲
هفته نامه سلامت. شماره۶۵۸

* * *

به بیمار خود گوش فرا دهید!

20151029_195241 - Copy

* * *

داستانی فراموش ناشدنی (نخستین ترجمه ی من)

story

داستان عشقی ناگفته


 

 

برنامه ی از کجا شروع کنم؟

دانلود

لینک مستقیم

(شبکه یک. برنامه ی از کجا شروع کنم؟ راهنمای شروع و موفقیت در کسب و کار. این برنامه آیدا الهی مترجم زبان انگلیسی. پخش: ۱۴ فروردین ۹۵ ساعت ۱۰:۰۷ دقیقه شب.)

لینک صفحه

مستند تلویزیونی “کیمیای_سعادت”؛ قسمت ۲۴، آیدا الهی؛ پخش شده در تاریخ سه شنبه، ۲۴ خرداد ۹۶ ساعت ۲۱:۱۰ (نه و ده دقیقه) از شبکه قرآن سیما

مشاهده در آپارات

ارسال شده در مناسبت ها ... | ۶۲ پاسخ

“داستان عشقی ناگفته”، دومین ترجمه من

دومین ترجمه من به چاپ رسید


⭐️داستان عشقی ناگفته
خلاصه داستان
جانی، زن جوانی است که سال ها پیش، زمانی که تنها هفده سال داشت، در پی شیرجه زدن در بخش کم عمق اقیانوس در سال ۱۹۶۷، از گردن به پایین فلج می شود. او که با نوشته هایش، سخنرانی ها و آواز خواندن هایش و نقّاشی هایی که با نگه داشتن قلم مویی در دهان می کشد، در سراسر دنیا شناخته شده است، در سن سی و دو سالگی این فکر را که مردی بخواهد یا بتواند به او ورای صندلی چرخدار و معلولیّتش نگاه کند و او را به چشم معشوق و همسر آینده ی خود ببیند تا حد زیادی از ذهن بیرون کرده بود. اما او در آن زمان، انتظار مواجه شدن با کِن تادا را نداشت…

⭐️خرید مستقیم و آسان کتاب از کانال انتشارات مهراندیش @mehrandishbooks :
* اعضای کانال می‌توانند کتاب‌های درخواستی را با ۲۰٪ تخفیف خرید ‌کنند.
* هزینه پست سفارشاتِ بیشتر از صد هزار تومان به‌عهدهٔ مهراندیش است.

https://t.me/mehrandishbooks

ارسال شده در مناسبت ها ... | ۶۳ پاسخ