آیدا …

سلام دوستان

لازم می بینم که در مورد کاربرد ناصحیح و غلط انداز لغت “تقاص” در پست قبل توضیحاتی بدهم؛ چرا که هر چه رشته بودم پنبه شد و لغتی نابجا، همه ی جهان بینی و خداشناسی ام را زیر سوال برد و “سه خان عشق” را مبدل به “شعار عشق” کرد.

من به هیچ وجه چنین اعتقادی ندارم که بیماری، نتیجه و تقاص عمل ناصوابی در گذشته یا بقولی عِقاب پروردگار است. من خداوند را خیر مطلق می دانم که عِقاب و عذاب از او ساطع نمی شود.

آن حکم یا به تعبیر بعضی دوستان، مجازات، در دادگاه عدل من صادر شده بود. من خواهان این تقاص بودم، زیرا آن اشتباه چنان زخمی بر وجدانم زد که هنوز هم جایش تازه و باز است. اگر بی عدالتی ای می بینید، دادگاه و قاضی اش زمینی بوده اند، نه ملکوتی. زجر و عذاب حاصل عدالت زمینیان است. خداوند حقیقی قواعد خودش را دارد و حساب و کتابش به تقاص ختم نمی شود.

من و وجدانم همیشه رابطه ی خاصی با هم داشته ایم. همیشه وجدان بد قلق و کینه جویی داشته ام که اگر سهوا یا عمدا، زخمی بر آن میزدم جای هیچ بخششی را باقی نمی گذاشت و با سماجت تمام، زخم را باز و تازه نگاه می داشت تا با سوزش ماندگارش همیشه مرا هوشیار نگاه دارد. (هرچند که من مستم و دیوانه … )

آن حادثه چنان زخمی بر پیکره ی وجدان من زد که من خود با کمال میل پذیرای مقابله به مثل، یا همان تقاص بودم. آن موجود، برای من تنها یک جوجه ی کم اهمیت نبود. موجود زنده ای بود که احساس داشت. ترس را می فهمید. عشق را می فهمید. به من اعتماد کرده بود. وابسته و نیازمند من بود. همچون فرزندی به مادر. و من با خودخواهی محض، در سخت ترین لحظات، به بدترین شکل رهایش کردم. و وجدانم میسوزد، درد می کشد و ناله سر می دهد چرا که شما نمی دانید…

با رها کردن او در کنار جوی، براحتی صورت مسئله را پاک کردم و انگار نه انگار که او دارد در ترس و تنهایی جان می دهد، رفتم سر میز و ناهار خوردم… ناهار خوردم!… من!…

وقتی یادم می آید احساس می کنم که خودم را نمی شناسم و دلم می خواهد تمام هویتم را قی کنم…

بچگی و کم سن و سالی، در دادگاه عدل من، و تنها برای شخص خود من، بهانه ی موجهی نیست برای ارتکاب به این جنایت!

آری جنایت…

اعتقاد من این است که مگر جنایت شاخ و دم دارد؟ حتما باید آدم کشت تا جنایتکار بود؟ نه، این هم جنایت است. له کردن عمدی مورچه ای زیر پا، ترور بی دلیل شخصیت فردی از روی بخل، تمسخر، گرفتن عمر دو روزه ی گلی تنها برای ارضاء هوس چیدن و بوییدن، … همه ی این ها نوعی جنایت است، ولی ما یاد گرفته ایم که تا خونی نریزد، توجه مان جلب نشود… (خودم همه ی این کارها را کرده ام و چه بسا که می کنم! )

هر چه بگویم نخواهید فهمید و در دل خواهید گفت که من مسئله را زیادی بزرگ کرده ام. حق دارید چون شما من نیستید. اشکال از من است که در آهنگ نوشته هایم بالکل عقل را تعطیل کرده و تدبیر را نادیده گرفتم. عمق احساسات، شخصی است. نباید عمومی شود. باید احساسات شما را نیز در نظر می گرفتم. آن تقاص برای من معنای دیگری داشت. من آن را از زاویه ی دیگری می دیدم. باید توجه می کردم که مفهوم تقاص برای دیگران، تنها تقاص است و بس…

این اعتقاد که بیماری، سختی و مصیبت تقاص گناهان گذشته است، یک اعتقاد باطل است. خدایی که چنین دستگاه عدالتی داشته باشد به پشیزی هم نمی ارزد. دیگر از این رک تر بگویم؟!

امیدوارم رفع تقصیر کرده باشم. باز هم متاسفم برای این بی فکری…

می دانم که کاربرد این لغت، از سوی من، برای خیلی ها، بخصوص بیماران، خیلی گران تمام شد. متاسفم…

ای عقل بیدار شو. احساس دارد زیادی خودسری می کند. به آقا بالاسر نیاز دارد…

پیوست۱ _ خودم که این متن را می خوانم، بنظرم لحنش تند و خشن است. ولی اصلا اینطور نیست. من اصلا عصبانی نیستم. بر عکس، شرمسارم…

پیوست۲ _ حالا که دور، دورِ عذرخواهی است بگذارید بخاطر کم پیدا شدن و کوتاهی هایم در بجا آوردن صله ی ارحام مجازی، و تایید و پاسخگویی دیر به دیر نظرات هم عذرخواهی کنم. ترم بغرنجی پیش روی دارم…

سلام دوستان

برای دومین یادآوری، توضیحاتی دارم که سر فرصت بیان خواهم کرد. مطلب کمی بد بیان شده است و منظور من از “تقاص” آن چیزی نیست که برداشت می کنید. این را هم در نظر داشته باشید که آهنگ نوشت های من منطقی پشتشان نیست. توضیح خواهم داد…

برای آن ها: +

دهانم فقط دو سانت و نیم باز می شود. فک ام هم مانند همه ی استخوان های شکسته ام کج جوش خورد…
دهانم را بستند. صدایم را بریدند. نفس ام را حبس کردند. با این همه صدای حقیقت نبرید…

حالا باید فکری به حال گوش های خود کنند…

برای خودم:

جوجه ی کوچکی داشتم. مادرش بودم. به دنبالم می دوید. خودش را برایم لوس می کرد. دست روزگار سینه اش را درید. چینه دانش پاره شد. به دامپزشکی بردمش. گفتند گاو ها ارجهیت دارند! داشتم داغان می شدم. تحمل دیدن زجر کشیدن هایش را نداشتم. او را در جعبه ای گذاشتم. بردم سر کوچه و در کنار جوی رهایش کردم.

تا صبح از خانه خرابه ی بغلی صدای ناله می آمد…

او در تنهایی جان داد…

من فقط یک بچه بودم…

گاهی برای بعضی کوتاهی ها و اشتباهاتم به جای آنکه بگویم “خدایا مرا ببخش”، می گویم “خدایا مرا نبخش!” …

تمام ۱۲۳ روزی که در آی سی یو، در آن جهنم، تنها و بی پناه، با مرگ، نه، با کشته شدن، می جنگیدم، جوجه ی کوچکم جلوی چشمم بود. خوشحال بودم که دارم تقاص پس می دهم. کمی از بار عذاب وجدانی که سال ها به دوش می کشیدم سبک شد.

من در کودکی سه کار غیر انسانی انجام دادم که شایسته ی بخشش نبود. حداقل از نظر خودم. در دادگاه عدل خودم. تقاص دو تایش را پس دادم. تقاص یک کدامش را هنوز هم دارم پس می دهم. نمی دانم چرا پایانی ندارد…

هنوز هم ترجیح می دهم که برای بعضی مسائل بخشیده نشوم… من آماده ی پاسخگویی هستم…

(البته به قول بهمن عزیز، “خدایا جان” ، زیاد جدی نگیر. الآن نه…

و بقول خودم، “خدایا، تو را به خدا! فعلا نه…”

البته طرف صحبتم خدای کلیشه ایست نه خدای حقیقی، نه خیر مطلق…)

برای همه:

همیشه نگرانش بودم. از همان روز اولی که به آن مدرسه رفتم. همیشه منتظر بودم که بریزند در کلاس و دستگیرش کنند.

نام فامیلی اش را به دو صورت می توانستیم بخوانیم. در هر دو صورت خطرناک بود و غیر قانونی.

معلم کلاس سومم را می گویم. فامیلش فروهر بود. اگر فُروهر می خواندی باید به جرم هم نام بودن با یک مطرب دستگیر می شد. و اگر فَرَوَهَر می خواندی، به جرم ارتداد بازداشتش می کردند.

تمام یکسال کلاس سوم من با ترس گذشت.

این بود زمانه ی نسل سومی ها…

با این حال، من دهه ی شصت را می پرستم. ای کاش در همان جا گیر می کردم. ای کاش در آن زمان ذوب می شدم…

( لغت “مطرب” عقیده و کلام من نیست؛ اقتضای مطلب است. )

پیوست ۱ _ برای یک بیمار دعا کنید. پاره ی تن من است…

پیوست ۲ _ پست قبل را که به درخواست دوستی قرار داده شده بود، اگر نخواندید، توصیه می کنم که بخوانید.

پیوست ۳ _ آهنگ زیبایی از محمد نوری، به درخواست بهار عزیز…
و کمی شاد، تا بزداید خستگی را، از تن خسته ای …
جمعه بازار _ محمد نوری

دو سوال: راستش را بگویید، چند نفر بعد از خواندن اولین یادآوری، میزان باز شدن فک شان را اندازه گرفتند؟! ( آیکون چشمک و لبخندی موذیانه )

تابحال وبلاگ نویسی را دیده اید که در یک پست، اینقدر به خودش لینک بدهد؟! ( آیکون نگاهی از شرم به زیر افکنده )

یک:
دست زمخت و درشت اش را بالا برد. با شدت و غیظ یک سیلی محکم خواباند بیخ گوشم.
برق از چشمانم پرید. نفسم یک لحظه بند آمد. چانه ام میلرزید و پره های بینی ام مرتعش شده بود.
انگشت اشاره ی بلند و بی قواره اش را به سویم نشانه رفت و با صدای نخراشیده اش فریاد زد:
تو یک دروغگوی بزرگی!
نه، نیستم…
دستش دوباره بالا رفت، ولی از نیمه ی راه منصرف شد. دستش با ناامیدی پایین افتاد و با صدایی لرزان و لحنی دردمندانه زیر لب زمزمه کرد:
این هم یک دروغ دیگر…
و بار دیگر، برای مدتی نامعلوم، وجدانم در لاک خود فرو رفت…

دو:
هی وجدان، بیدار شو! هم اکنون به تو نیازمندم…
بلند شو. خودت را به نشنیدن نزن… هی با تو هستم…
یک چشم اش را تا نیمه باز کرد، پوزخندی زد و گفت:
اشتباه آمدی! در کلبه ی خودخواهی را بزن. تو با او کار داری، نه من…

سه:
با شک و تردید دستم را به سوی اش دراز کردم. در چشمان بی فروغش خیره شدم و با نگاهی پر از حرف، دعوتش کردم که دستم را بگیرد.
بسختی دستش را بلند کرد. کمی آن را بالا آورد، ولی دستش همچون وزنه ای سنگین بر روی زمین سقوط کرد. نفس های اش به شماره افتاده بود و پلک هایش روی هم می افتاد.
دو زانو بر روی زمین نشستم. شانه های اش را گرفتم و محکم تکانش دادم:
بلند شو. حالا نه… حالا نه…
دیر آمدی. دیگر خیلی دیر شده است…
و چشمانش را بست…
پیشانی سردش را بوسیدم. هیکل نحیف اش را کول کردم و وجدانم را تا آرامگاه ابدی اش به دوش کشیدم…
وجدانم سبک بود!…

به روایت تصویر:

۱: _\/_\/_\/_

۲: _\_\_

۳: __________

پیوست _ این من، من نیستم. این من را آهنگی خلق کرد. و این اَشکال هم ابتکار من نیست. قبلا در جایی دیده بودم. (تصویر ضربان قلب است؛ از نوع مجازی! )

یادم می آید پنج ساله بودم. بر اساس آنچه که در این پست گفتم، طبق معمول داشتم به نوای ویولن فرید فرجاد گوش می سپردم. پنجره ی اتاق ام باز بود. روی درگاهی پنجره نشسته بودم، میله ی پنجره در دستم، سر را به چهارچوب پنجره تکیه داده بودم و به نم نم بارانی که ارمغان جادوی ویولن فرید فرجاد بود نگاه می کردم.
نه اشتباه نکنید. عاشق نشده بودم! فقط آیدا خانم فسقلی، گاهی به خلسه ی تفکر می رفت و فیلسوف می شد.
آن روز موضوع تفکر این بود که دلم می خواست به جای انسان چه می بودم؟
آیا یک حیوان؟ مثلا خرگوشی سفید و پشمالو که در دشت برای خودش آزادانه می جهد و می پرد. سریع است، باهوش است، زیباست. روباه نمی تواند فریب اش دهد و اگر عقابی از اوج آسمان، تهدیدآمیز به سوی اش حمله ور شود همیشه بوته ی انبوه خارداری در دشت پیدا می شود تا به آن پناه ببرد. ولی نه، خرگوش بودن خوب نیست. همه اش باید هویج خورد. من هویج دوست ندارم. همه ی حیوانات یا گیاه می خورند و یا گوشت خام. اَه دوست ندارم…
چه طور است که یک گیاه باشم؟ مثل همین بوته ی گل رز حیاط. زیبا. مغرور. یا یک سپیدار بالا بلند و قلمی، که برگ های انبوه اش در اوج آسمان در باد تکان تکان می خورند، می رقصند و در زیر انوار خورشید مثل نقره برق می زنند. ولی نه، گیاهان پایبند و اسیر سکون اند. من می خواهم بپرم، بجهم، بدوم…
یک شیء… چرا یک شیء نباشم؟ مثلا عینک. عینک با صاحب اش به همه جا می رود. زیبایی ها را می بیند. با صاحب اش کلی کتاب می خواند و معلومات اش بالا می رود. یا مثلا یخچال. همیشه همه ی چیزهای خوشمزه را در یخچال می گذارند. و یا تلویزیون. همیشه سرش گرم است. کلی فیلم و کارتون دارد و هیچ وقت حوصله اش سر نمی رود. ولی نه، اشیاء را تا خراب می شوند به دور می اندازند…
پس چه باشم؟ دلم می خواهد سفر کنم. همه جا بروم. دلم می خواهد هیچ دردی نکشم. مثل آن روز که پونس در پایم فرو رفت و تا دو روز لنگ می زدم.
یک تکه کاغذ باشم؟ سبک. با باد به هرسو پرواز کنم…
ولی کاغذ در باران و در آتش از بین می رود. می خواهم جاودان باشم و هیچ وقت از بین نروم.
در آن لحظات خودم را به هر چیزی بدل کردم. خورشید شدم. ماه شدم. آب شدم. ولی در هر چیزی یک ولی و امایی وجود داشت.
تا اینکه ناگهان فکرم به خاک رسید. یک گرده ی خاک… سبک است. نمی میرد. نمی سوزد. اسیر و پای بند نیست. دردی نمی کشد و به هیچ کس نیز آسیب نمی رساند. به چشم نمی آید. از هر لحاظ امن و ایمن است. می تواند همراه با باد به هر جا سفر کند. روی دوش هر انسانی بنشیند. به خانه و زندگی اش وارد شود و ساعتی مهمان آن خانه باشد و خیلی زود با وزش اولین نسیم، به جای دیگری پرواز کند.
از آن زمان تا به امروز آرزوی من این است که گرده ی خاکی باشم. آرزویی که می دانم روزی به حقیقت خواهد پیوست. روزی خاک خواهم شد و تمام ذرات ام در هوا به پرواز در خواهند آمد. در کره ی خاکی به گشت و گذار خواهم پرداخت. به خلوت انسان ها وارد خواهم شد و در روابط شان به کنکاش خواهم پرداخت. شاید روزی معمای انسانیت برایم آشکار شود. و آن روز با کشف این حقیقت شوم که انسانیت تنها افسانه ای بوده است، مدینه ی فاضله ای دست نیافتنی و موجود ناشدنی، یک آرزو، یک جاه طلبی، یک دروغ، چه می دانم تنها یک لغت، سرافکنده خواهم شد و در اعماق تاریک اقیانوسی فرو خواهم رفت. ولی اگر دریافتم که انسانیت اصل و مبنای آفرینش بوده است، کعبه ی مقصود مدفون شده در رذالت و زیاده خواهی حیوانات دو پا، در دامان باد به ملکوت پرواز خواهم کرد و تا آن زمانی که انسانیت بار دیگر تحقق یابد به فرش خاکی باز نخواهم گشت، مبادا که باری دیگر آمیخته در گِل آفرینش به هیأت نا آدمی متجلی شوم…

چه کسی می خواهد آیدای فسقلی را ببیند؟

تشریف بیاورید به ادامه ی مطلب …

ادامه‌ی خواندن→

بقول نوید عزیز که یک بار برای یک پست شان گفتند که ” این پست صرفا جهت اطلاع رسانی نوشته شده است و ارزش دیگری ندارد.” (ضمنا توصیه می کنم وبلاگشان را مطالعه کنید. مطالب سنگین و پر محتوایی دارند.)، من هم می گویم که،

این پست صرفا جهت خاک نخوردن وبلاگ نگاشته شده است و ارزش دیگری ندارد.

واقعا ارزشی ندارد. خودتان بخوانید متوجه می شوید…

از وقتی یادم می آید، یکی از هنرهایی که من بسیار به آن علاقمند بوده ام خوشنویسی و خط شکسته ی نستعلیق است. نیمچه استعدادی هم در این زمینه داشتم ولی هیچ گاه بطور جدی در پی پرورش آن بر نیامدم. تعلل، کوتاهی، دلیلش را نمی دانم. نمی دانم چرا این علاقه ی فطری را پشت گوش انداختم. شاید…

شایدش بماند…

البته این تعلل و کوتاهی برایم چیز تازه ای نیست. من همه ی آرزوهای زندگی ام را پشت گوش انداختم و بگمانم همه اش بر می گردد به همان شاید.

آرزوهای بر باد رفته

بر باد رفته ی شاید ها…

این روز ها مطالب مرموز و مخاطب اذیت کن زیاد می نویسم، نه؟

من آهنگ کم گوش می دهم. بخصوص اگر بخواهم چیزی بخوانم و یا مطلبی بنویسم. وقتی هنگام نوشتن آهنگ گوش می دهم، تمایل ام به هذیان گفتن، نگارش جملات نیمه کاره و استفاده از سه نقطه های پی در پی زیاد می شود.

مشخص است که اکنون نیز دارم آهنگ گوش می دهم؟

مثل اغلب اوقات، اکنون نیز به صدای بی مانند و تکرار ناشدنی محمد نوری گوش می دهم. محمد نوری آن چنان با کودکی من عجین است که گاهی چهره ی کودکی خودم را به شکل صورت او به یاد می آورم. (بنظرم بزرگترین هذیان این پست همین حرف بود.)

از نستعلیق می گفتم…

همیشه در اتاقم قلم و دوات و لیقه و برگه های همچنان سپید مانده ی مخصوص خطاطی داشتم. هنوز هم دارم. باید همین گوشه و کنار ها باشد.

می توانم لحظات متمادی به خطوط مسحور کننده ی نستعلیق نگاه کنم و خسته نشوم. و یا ساعت ها در نمایشگاه های خطاطی وقت بگذرانم.

اکنون نیز علاقه ی نستعلیق کردن متون و اشعار در من زنده است و به مدد تکنولوژی و انواع و اقسام فونت های نستعلیق می توانم هر لحظه و هر زمان بطور کاملا حرفه ای و بی نقص نستعلیق بنویسم. هر چند این فونت نستعلیقی که من دارم خیلی هم بی نقص نیست.

می بینید، باز هم به علاقه ام بی توجهی می کنم و در پی یافتن فونت نستعلیق بی نقصی بر نمی آیم. این دیگر بی توجهی محض است و نمی توان آن را به گردن هیچ شایدی انداخت…

خدا می داند که هم اکنون چند آرزو در پشت گوش هایم زنجیر شده اند…

صدای تکان های غل و زنجیرشان را می شنوم. کلید کجاست؟ کِی بی توجهی آن را قورت داد؟

کلید دیگری خواهم ساخت. پیش از آنکه آرزوهایم بار دیگر، دسته جمعی در گور شایدی مدفون شوند…

ای کاش آن شاید نخستین، انتخاب را به عهده ی خودم می گذاشت. ای کاش دایه ی عزیز تر از مادر نمی شد. ای کاش ریشه ی ای کاش می خشکید…

ای کاش من دیگر بس کنم. خواننده ی عزیز، شنیدم کنایه ات را. کاملا به جا بود. کـــــــــــــات./-

بگمانم برای جاروکشی وبلاگ، همین قدر هذیان کفایت کند…

در ادامه لینک دانلود یکی از لطیف ترین و گوش نواز ترین آهنگ های محمد نوری را می گذارم، به انضمام چند خط از این ترانه که با خط نیمه خوش! نستعلیق بر روی تصویری زیبا حک کرده ام.

کهکشان عشق _ محمد نوری

پیوست ۱ _ این پست را بسیار دوست دارم. هرچند بی محتوا و بی هدف بود ولی اینطور نوشتن را دوست دارم. آهنگ، احساساتم را تحریک می کند و من با صداقت تمام و بدون هیچ دخل و تصرفی حرف های دلم را بر روی کاغذ می آورم. شاید این من واقعی است…

پیوست ۲ _ گاهی خودم را نمی شناسم. گاهی عاشق خود می شوم. اکنون هر دوی این احساسات را توأمان دارم. عاشق کسی شده ام که نمی شناسم. شاید این من واقعی است…

چقدر دلم می خواهد خودم را ببوسم… عجب آرزوی محالی! همان پشت گوش بماند بهتر است…

پیوست ۳ _ از این شیوه خوشم آمده. می خواهم مدتی آهنگ گوش کنم و بنویسم. هرچه که از دل بیرون آمد، هر وقت که بیرون آمد، اجازه دارد در گوشه ای از این کاغذ آرام بگیرد. نمی گویم بلند شو، جای تو این جا نیست. انتخاب با دل است. عقل تعطیــــــــــــــــــــــل./-

اصلا دسته ای به وبلاگ اضافه خواهم کرد. “آهنگ نوشت” …